Μετά τη χθεσινοβραδυνή και την πρωινή καταιγίδα, μπήκαμε επίσημα στο φθινόπωρο που σημαίνει αγγλικό καιρό (συννεφιά, βροχή) και ενδεχομένως κρύο το βράδυ αλλά ο έλληνας φαντάρος θα πρέπει να τριγυρνάει με σηκωμένα τα μανίκια της παραλλαγής του γιατί το χειμερινό πρόγραμμα του Ε.Σ ξεκινάει στις 16/10. Τότε ξεκινάει ο χειμώνας για τους διοικούντες και μέχρι τότε κοντομάνικο από μέσα και σηκωμένα μανίκια διαφορετικά είσαι επιρρεπής σε καμπάνα.

Το θέαμα της μισής συννεφιασμένης Σαμοθράκης και της άλλης μισής ηλιόλουστης είναι κάτι που πρέπει να φωτογραφίσω κάποια στιγμή, όπως και τα τρομερά ηλιοβασιλέματα από την πόρτα του λόχου. Αν δεν ήμουν στρατιώτης σίγουρα θα ήθελα να μείνω στην Αλεξανδρούπολη για λίγο.. Από την άλλη όμως θέλω να φύγω γιατί νιώθω πως έχω αρχίσει να “λιμνάζω” ως άνθρωπος, σαν να έχω μπει στο γύψο… Υπάρχουν στιγμές, όπως οι χθεσινές μετά την είσοδο στην πύλη και μέχρι να φτάσω στο λόχο μου που περπατούσα στη βροχή και σκεφτόμουν “Τι κάνω εγώ εδώ πέρα; Γιατί γύρισα από το Λονδίνο; Πότε θα τελειώσει;”

Αφήνοντας στην πίσω άκρη του μυαλού τις εσωτερικές αναζητήσεις, εκεί που είχα καθίσει να φάω και να διαβάσω εφημερίδα σήμερα, μπήκε μια παρέα από 2 κοπέλες και ένα αγόρι… Ηλικία 20-24, trendy παιδιά, η μια κοπέλα ξανθιά με ροζ χρώματα ντυμένη (καμπάνα ροζ κοτλέ και ένα πουκαμισάκι ασπρο-ροζ), η άλλη πιο κλασικά ντυμένη με τζην παντελόνι και άσπρο πουκάμισο και το αγόρι της παρέας επέλεξε το αθλητικό, cool στύλ με ρούχα ανάμεσα σε baseball και bowling εμφάνιση. Όπως μίλαγε η ξανθιά με το στυλ εγώ είμαι και καμία άλλη (αυτοπεποίθηση 150%, ομορφιά 20%, ένταση φωνής 10000%) διαφάνηκε πως είναι φοιτήτρια στην Αλεξανδρούπολη και είχαν έρθει η αδερφή της και ο ξάδερφός της να την επισκεφθούν. Οπότε καθώς σηκώνομαι να φύγω βλέπω την κλασικά ντυμένη αδερφή να διαβάζει ανέμελα “ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ” και την ξανθιά να συζητάει κάποιο θέμα του κοινωνικού της περίγυρου χαμηλοφώνως (βλ. κουτσομπολιό) με τον gay (επίσης ξανθό) ξάδερφο. Σκέφτηκα ότι ο κόσμος έχει αλλάξει και τα στεγανά έχουν καταρρεύσει αλλά για λίγο στάθηκα γιατί μου έκανε εντύπωση το σύνολο το λεπτομερειών της παρέας.

Μετά από 2 λεπτά έφτασα στο E-global netcafe (που προφανώς περνάω πολλές ώρες μου εκεί) και το μαγαζί ήταν γεμάτο από αρσενικά άτομα νεαρής ηλικίας, παρόμοιας εμφάνισης… Κοντό- και φρεσκό- κουρεμένοι, ξυρισμένοι άνδρες , 20-30 χρονών… Η ώρα ήταν 2 το μεσημέρι Κυριακής… Τα αντικείμενα που εμφανιζόντουσαν στις οθόνες που προσπέρασα μέχρι να πάω στο δικό μου pc ήταν τα ίδια… Στοίχημα - αθλητικά νέα, παιχνίδια (ποδοσφαιράκι ή κάτι σε shooter παιχνίδι), τσόντες… Αυτοί ήταν οι έλληνες φαντάροι (αγαπημένη προσφώνηση ενός εκνευριστικού-εριστικού-αγενούς λοχία του 536)… Το μέλλον… Το μαγαζί που συνήθως φιλοξενεί πολλά παιδάκια που παίζουν CS (Counter Strike) ή Lineage II ήταν άδειο από άλλους πελάτες… Οι φαντάροι συντηρούν τις καφετέριες, τα σουβλατζίδικα, τα περίπτερα και μερικά ακόμα καταστήματα μεσημεριανές - απογευματινές ώρες και η υπόλοιπη οικονομική δραστηριότητα διεξάγεται το βράδυ από τους ντόπιους πολίτες…

Τις καθημερινές το φαινόμενο δεν είναι τόσο έντονο, αλλά την Κυριακή που έχει εξοδούχους από τις 11 το πρωί και σε συνδυασμό ότι τα περισσότερα μαγαζιά είναι κλειστά το μεσημέρι και ανάλογα με το τι καιρό έχει, οι επιλογές είναι περιορισμένες για το που θα πας όταν θα βγεις. Έτσι καταλήγει η αγέλη στα ίδια μέρη και είσαι εσύ αναγκασμένος να βλέπεις τις ίδιες φάτσες. Ευτυχώς (ή δυστυχώς αν είσαι πχ εργοδότης ατόμων πληροφορικής) οι νέοι που κατέχουν τη χρήση Η/Υ και τον χρησιμοποιούν ως παιχνίδι-διασκέδαση είναι λίγοι. Είναι όμως αρκετοί αυτοί που καπνίζουν και κάνουν την ατμόσφαιρα αποπνικτική και εγώ σιχαίνομαι τα ρούχα που φοράω μετά…

Καλό μεσημέρι…