Λίγο πριν πάρω το απολυτήριο του Ε.Σ ξεκίνησα να ψάχνω για δουλειά στην Ελλάδα. Οι προϋποθέσεις που είχα θέσει ήταν απλές: χώρος της Πληροφορικής αλλά όχι προγραμματισμός, μεγάλη εταιρεία κατά προτίμηση πολυεθνική, πολιτική μη καπνίζοντων, πάνω από 1000€, ωράριο όχι πάνω από 9-10 ώρες και κοντά στο γνωστικό μου πεδίο. Επίσης απαράβατος κανόνας: θα έστελνα το βιογραφικό μου μόνο με email και όχι με fax.

Ξεκίνησα κοιτώντας αγγελίες στο [1] www.kariera.gr και στο [2] www.skywalker.gr. Αργότερα βρέθηκε και το [3] www.justjobs.gr. Κλικ στην κατηγορία Πληροφορική - Τηλεπικοινωνίες (ένας θεός ξέρει γιατί όλα αυτά μπαίνουν σε μια κατηγορία μαζί). Αρχικά αποκλείονταν όλες οι αγγελίες που έλεγαν developer, προγραμματιστής, αναλυτής, μηχανικός λογισμικού και ύπαρξη μηχανής ή διπλώματος για μηχανή. Το developer το είχα αποκλείσει γιατί δεν έχω ασχοληθεί μέχρι τώρα πέρα από τα βασικά (πανεπιστήμιο και πολύ απλά προγράμματα) οπότε δεν ήθελα να ξεκινήσω ως junior developer. Το μηχανάκι όμως αποκλείστηκε γιατί από πίσω κρύβει δύο πράγματα αναλόγως του μεγέθους της εταιρείας: 1) το παιδί για όλες τις (εξωτερικές) δουλειές ή/και 2) άστατο ωράριο με πολλές φορές παραμονή μέχρι αργά στο χώρο του πελάτη.

Οι θέσεις για τις οποίες ενδιαφερόμουν ήταν system/network administrator, μηχανικός δικτύων, υπεύθυνος μηχανογράφησης, IT Security officer ή/και συνδυασμός (γιατί στην Ελλάδα ζούμε, τη χώρα της βελτιστοποίησης: ένας για όλα). Η τακτική ήταν απλή: έστειλα βιογραφικό σε όλες τις αγγελίες για τις οποίες ικανοποιούσα τις προϋποθέσεις τόσο από πλευρά προϋπηρεσίας όσο και ικανοτήτων ή τουλάχιστον στο 90%. Δεν έστειλα τυχαία σε εταιρείες γιατί με ενδιέφερε κάτι άμεσο και συγκεκριμένο για αρχή.

Η πρώτη (και εύκολη) διαπίστωση ήταν πως μόνο πολύ μεγάλες εταιρείες (ή με καλό IT τμήμα) είχαν auto-responders στα email σχετικά με τις θέσεις. Αναμενόμενο ως ένα βαθμό καθώς οι Έλληνες δε φημίζονται για την ευγένειά τους σε αντίθεση με την “τυπική” ευγένεια των Άγγλων. Η δεύτερη διαπίστωση ήταν πως οι περισσότερες εταιρείες δεν απάντησαν έστω αρνητικά, απλώς άφησαν το χρόνο να κάνει τη δουλειά του για να μην μπαίνουν και σε επιπλέον τηλεπικοινωνικά έξοδα. Από τις (καθαρές) εταιρείες πληροφορικής μόνο μία με κάλεσε για συνέντευξη.

Ο χώρος της συνέντευξης θα ήταν τα γραφεία της εταιρείας. Ιδιόκτητο κτίριο 6 ορόφων, άσπρο, με προσεγμένη είσοδο, κάπου στις παρυφές Καλλιθέας και Πετραλώνων. Η θέση ήταν Μηχανικός Υπολογιστών (Windows). Ουσιαστικά ένας τεχνικός αλλά με περισσότερες γνώσεις και δυνατότητα σχεδίασης ολοκληρωμένων λύσεων και προτάσεων προς τους πελάτες. Μίλησα με τον Οικονομικό και τον Τεχνικό Διευθυντή ταυτόχρονα οπότε η συζήτηση περιστράφηκε κυρίως στο τι ψάχνουν αυτοί, στο τι γνώσεις έχω και στο πόσα θέλω. Τους απογοήτευσε που δεν είχα μεγάλη εμπειρία σε Windows 2003 καθώς είχα δηλώσει μόνο τη χρονική περίοδο του ΚΕΠΥΕΣ αλλά εκεί που τους έχασα τελείως ήταν στο οικονομικό. Ζήτησα το λιγότερο 1000€ καθαρά, οπότε δεν υπήρξε περαιτέρω επικοινωνία.

Οι σκέψεις μου μετά από αυτή τη συνέντευξη ήταν οι εξής: ήθελαν μεν έναν καλό μηχανικό που να μπορεί να δίνει λύσεις αλλά από την άλλη να παίρνει μόλις 100-200€ παραπάνω από το προηγούμενο κλιμάκιο των τεχνικών. Επίσης άγνωστο ωράριο καθώς είναι γνωστό ότι τα προβλήματα support των υποδομών και των συστημάτων είναι κάπως μαύρη μαγεία και όχι απαραίτητα εύκολα επιλύσιμα. Έτσι ακόμα και αν μου έδιναν 1200€ (καθαρά πάντα) θα τους απέρριπτα γιατί δε θα υπήρχε μεγάλη προοπτική εξέλιξης.