Χειμερινό ωράριο επίσημα από σήμερα… Εγερτήριο μισή ώρα αργότερα (και επιτέλους είναι κάπως πιο μέρα και σε συνδυασμό με την αλλαγή της ώρας θα ξυπνάμε ΜΕΡΑ), τέλος ωραρίου στο γραφείο μισή ώρα αργότερα (τι πρωτότυπο), κατεβασμένα μανίκια και μακρυμάνικες μπλούζες από μέσα…

Αυτά εξωτερικά τουλάχιστον… Εσωτερικά: κούραση (λίγος ύπνος), σωματικός πόνος (άτιμα γόνατα ακόμα και όταν στέκομαι με πονάνε), ερεθισμένο δέρμα (καθημερινό ξύρισμα με κρύο νερό), κατάθλιψη (ανάγκη για ανθρώπινη επαφή, βλ. φίλους και Ντίνα), καταπίεση (πολύς κόσμος σε μικρούς χώρους με πολύ τσιγάρο), μελαγχολία και νοσταλγία (αντιπαραβολή της ελληνικής πραγματικότητας με την αγγλική), αδημονία και άγνοια (άντε πόσο θα μαγειρευτούν αυτές οι μεταθέσεις για να φύγουμε από αυτό το τάγμα)… Υπάρχουν και θετικά (κι όμως!!!) έστω και αν η διάρκειά τους είναι μικρή: προς το παρόν τελείωσα με τις σκοπιές (ας είναι καλά ο λοχαγός και το γεγονός πως το νέο αίμα είναι αρκετό αν και ήδη ένας μας εγκατέλειψε με αναβολή για προσωπικούς λόγους κοινώς “δεν την πάλευε”), αυτή τη βδομάδα ήμουν 4 μέρες συνεχόμενες χωρίς υπηρεσία (εξοδούχος) λόγω ευνοϊκών συγκυριών, η δουλειά στο γραφείο έχει στρώσει τώρα που επέστρεψε ο ταγματάρχης και μένει να σχεδιαστεί η επόμενη άδεια κάποια στιγμή αρχές Νοεμβρίου.

Η θλίψη ωστόσο ήταν ανυπόφορη χθες που ναι μεν βγήκα έξω από το μεσημέρι αλλά δεν είχα όρεξη να κάνω οτιδήποτε, πόσο μάλλον να στείλω τα νέα του φαντάρου… Ένιωθα πως ήθελα να κλάψω (μετά από πολλά χρόνια) χωρίς προφανή λόγο, αδιαφορία προς τις βασικές υποχρεώσεις μου (ξύρισμα, μπουγάδα, φαγητό), σκεφτόμουν συνέχεια γιατί γύρισα από το Λονδίνο (ας κατηγορήσουμε τον καιρό που μοιάζει αγγλικός), ποιο το νόημα αυτού του χρόνου, τι δουλειά έχω εγώ με τα πιτσιρίκια (τα 7-8 παιδιά σε σύνολο 12 από τη νέα σειρά είναι ακριβώς 10 χρόνια μικρότεροί μου) κλπ κλπ.
Ευτυχώς σήμερα μίλησα με το θείο μου που μίλησε με το γνωστό του στο ΓΕΣ (ναι μια ελληνική πρωτοτυπία ;-p) και μου είπε πως η μετάθεσή μου θα έρθει σε περίπου 1 μήνα για να μαγειρευτεί κι άλλο και να πάω κατ’ ευθείαν Αθήνα, γεγονός που με ηρέμησε, με χαροποίησε κάπως και μου έδωσε κάτι να περιμένω την παραμονή της επετείου της παραμεθορίου. 4 μήνες αύριο στην Αλεξανδρούπολη…

Αυτή η άτιμη επαγωγή, πριν προλάβεις να το καταλάβεις έχει έρθει ο επόμενος μήνας, η επόμενη μέρα, η επόμενη ώρα, η επόμενη υπηρεσία… Δεν είναι κακό αλλά από την άλλη το πρόσωπό μου φαίνεται ακόμα πιο σκληρό και γερασμένο κάθε πρωί, τα νεύρα τεντώνονται πιο εύκολα (έχω ανεξήγητες εκρήξεις αγένειας σύμφωνα με τους άλλους) και έτσι κάθε μέρα είναι και άλλη μια ευκαιρία να σπρώξω τον εαυτό μου στα όρια του και μετά να προωθήσουμε τα όρια πιο κοντά στο άπειρο.

Πέρα από την ατελείωτη ενδοσκόπηση και την ατέρμονη προσπάθεια να βρώ μια αίσθηση σκοπού, η εβδομάδα που μας πέρασε ήταν εβδομάδα καθαριότητας και οργάνωσης του Λόχου… Η ατζέντα είχε τα συνηθισμένα: οι γνωστοί τρεις μεγαλύτεροι καθάρισαν τα ντούζ και πιο συγκεκριμένα έτριψαν τα πλακάκια και τις πλαστικές κουρτίνες που κρέμονται σε αυτά γιατί η μούχλα και η βρώμα ήταν απειλητικά και σίγουρα όχι καλοδεχούμενες ενόψει επιθεωρήσεως από τον ΓΕΠΣ (Γενικό Επιθεωρητή Στρατού) κ. Π. Καράμπελα, ένας φαντάρος από τον δίπλα λόχο πήρε μετάθεση για το τάγμα ΓΕΣ και είναι πλέον υπασπιστής του προαναφερόμενου κυρίου και ένας άλλος οπλίτης του λόχου μας απλώς ανέφερε με δύο εβδομάδες καθυστέρηση ότι έχασε την ξιφολόγχη του (αδίκημα για 35 μέρες φυλακή και στρατοδικείο)…

Παραθέτω το διάλογο του οπλίτη με τη μετάθεση για το τάγμα ΓΕΣ και του διοικητή:
- Που πας παιδί μου; (με αυστηρό τόνο, πλην “γνήσιου” ενδιαφέροντος, όπως οφείλει ένας διοικητής)
- Τάγμα ΓΕΣ (αδιάφορα)
- Και ποιος ενδιαφέρθηκε για σένα; (εύλογη απορία γιατί έφυγε πριν ανακοινωθούν οι μεταθέσεις και με τα 90 μόρια της Αλεξανδρούπολης και ειδικότητα χειριστής αντιαρματικού όπλου κάνει μπαμ ότι δεν έχει καμία δουλειά εκεί) (λίγο πιο γλυκός γιατί πίσω έχει η αχλάδα την ουρά)
- Ο κ. Παναγιώτης, αυτός που θα σας επιθεωρήσει (εντελώς αδιάφορα)
- Πως σου φάνηκε η μονάδα; Πήρες όλες τις άδειές σου; Πως σου φέρθηκαν τα στελέχη; Έχεις κάποιο πρόβλημα που θα ήθελες να τακτοποιήσουμε; (αγχωμένες ερωτήσεις, σχεδόν αγωνιώδεις γιατί αυτό το κωλόπαιδο μπορεί να μας κάνει ζημιά και να μη γίνουμε συνταγματάρχες και να μην πάμε Ισπανία ή να μας φτιάξει τρελά)
…

Επίσης έμαθα ότι τα ετήσια (επίσημα) εισοδήματα ενός αντισυνταγματάρχη ανέρχονται στα 25000 ευρώ (περίπου, δηλ. 2000 ευρώ μηνιαίως), 4ο γραφείο = φωτοτυπικό μηχάνημα και ο χειριστής του έρχεται κατά λάθος σε επαφή με διαβαθμισμένα έγγραφα, προωθήθηκα σε αρχιγραφέα γιατί ο φίλος Θανάσης παρότι άοπλος περνάει από το σχολείο Μαχητού (3 εβδομάδες βασικής εκπαίδευσης) οπότε είμαι μόνος στο γραφείο και τελικά ότι ο γιατρός της μονάδος δήλωσε σε ανύποπτη στιγμή ότι θα συντάξει λίστα (της ντροπής) με τις “αδελφές” του τάγματος για να τις στείλει για Ι5 (απόλυση λόγω ιατρικών λόγων) για να αποφευχθούν παρατράγουδα… Την Πέμπτη μας επισκέφθηκε και ο τραγουδιστής (συνάδελφος πλέον) Βαλάντης για να πάρει κάτι έγγραφα από το 3ο Γραφείο και έπαθα σοκ από τη συγκίνηση (όχι δεν του ζήτησα αυτόγραφο) και από το γεγονός πως απολύεται σε 1 μήνα (πατέρας ενός παιδιού = 6 μήνες θητεία).
Κατά τα άλλα ΟΛΑ ΚΑΛΑ που λέει ο Σάκης…

Περισσότερα νέα μόλις ανακοινωθούν οι λίστες με τις μεταθέσεις αυτών που φεύγουν τώρα και υπηρεσιών επιτρέποντως καθώς με το που τελειώνει το σχολείο Μαχητού για τους νέους θα αρχίσουν τα σχολεία ειδικοτήτων που σημαίνει πως αρκετοί θα αποσπαστούν σε άλλες μονάδες για 3 με 4 εβδομάδες και θα μείνουμε πάλι λίγοι στο λόχο. Από την άλλη βέβαια περιμένουμε άλλα 40-50 άτομα και αναρωτιέμαι που θα κοιμηθούν όλοι αυτοί (ήδη ο χειμώνας μας αναγκάζει να κοιμόμαστε σε θαλάμους αερίων [τσιγάρο+κακοσμία ποδιών])…

Αν δε σας κάνει κόπο στείλτε μου τα νέα σας για να μην σκέφτομαι συνέχεια τα δικά μου και απογοητεύομαι Καλό βράδυ σε όλους…